4:15 AM

Sinong nagsabi na hindi bagay saken ang color yellow at pink? Masyado bang dark ang personality ko? Eh gusto ko din naman ng bright colors eh. Sabi sken ng officemate ko kelangan dumating na din ang time na matigil nako sa kakabago ng layout ng blog na 'to. Nakakaadik kasi eh. Di bale, mag-post nman ang gagawin ko.

Nagtext saken si Mareng Geng nung isang gabi. Nasa Xaymaca sila at andun din si Echo. Isang dura lang daw nya. Medyo nawawala na obsession ko sa kanya. According to the latest chismis , "he made patol to that girl I hate most". Bwiset.

May magandang offer bilang isang Front Office Manager sa isang cruise. Pinag-iisipan ko. Kikita na ko ng maraming pera, makakapagtravel pako. Imagine, isang buwan ka sa Bahamas, tuloy ng Spain, pagkatapos France at kung san-san pa. Ano pang hahanapin ko? Hay, syempre mga kaibigan kong mahal. Di ko ata kaya. Bahala na. May internet kaya sa barko?

Sophie's World binabasa ko ngayon. Gusto kong tigilan na ang pagbasa nun. Halos lahat kasi ng tanong na iniiwasan kong sagutin andun eh. Tuloy, kada-page na matapos ko binababa ko ang libro at iniisip ang sagot sa mga katanungan. Parang tulad ng simpleng tanong na "Who are you?". Leche. Pero dahil sa naadik na ko gusto ko na syang tapusin. Ang gulo!

More than enough...

The first time I laid my eyes on him, I knew it was love at first sight. My heart skipped a beat and my hands felt sweaty. I almost fainted when my blood rushed up my head. I never knew he existed, never even aware that such mortal being is capable of causing turmoil beyond words. I stared at him for the longest time. I wanted to master each and every corner and structure of his beautiful face. He stared back at me indifferently...it's more than enough...just knowing that I deserve a single moment of his time..

The first time I laid my eyes on him, I knew right then and there he's different from all others. His smile lingered in my mind...His eyes made me lose control...His image left me breathless...

The first time I laid my eyes on him, I knew...he and I will remain strangers to each other...It's more than enough...Just a sight of him once in a day...it's more than enough...

So...since personalized wallpapers are no longer allowed in the office I saved his pictures in our Outlook. 8 hours ago I had no idea that I'll come face to face with him...Now, it's your turn! FEAST ON HIM!!!

REYNALDO GIANECCHINI

YEAH, BABYYYYY!!!!

I did it!!! I did it!!! At oo alam ko mejo maliit ang mga letters at oo rin alam ko na mejo bare pa yung template. Pero demmet!!!! I FUCKING DID IT!!!! Yeah, baby! I'm so gooood! I'm so proud of myself coz (as how July puts it) computers hate me or should I say, despise me. Well, this one's for you...you...father of computers!!!

Now, I would like to thank the following:

1.Master Achie-Pong!!! WOOHOOO! Salamat sa pagiging pasensyosa! Tama ka nga. Kailangan lang ng tyaga, pasensya at maraming oras sa pag-iinternet. Kaya heto ako ngayon...inaabuso ang free internet ng opisina. Halos magdadalawang araw ng hindi umuuwi. Salamat sa suporta, sa lahat ng payo at sa pagpapakilala saken kay number 2.

2. Lissa ng Lissaexplains.com. Ateng, kung sino ka man at sa kung saang lupalop ka man nandun ngayon, inaalay ko ito sayo ng buong-buo. Salamat sa napaka-useful mong website. Alam kong hindi mo 'to maiiintindihan pero wala ako sa mood mag-English. Next time na lang. Basta, THANK YOU!!!! You rock!!!

3. Kung sino ka mang pausong gumawa ng Flamingtext. Asteg! Salamat sa pagpapaubaya ng libreng fonts! Isa pa lang nagagamit ko pero pag nagka-oras pupunuin ko tong blog ko ng maraming fonts!! In English, Thanks.

4. Sa mga ibang bloggers na nagsilbing inspirasyon. Tuwing tinitingnan ko kasi yang senyo parang sinasabi nyong..."Ang pangit ng blog mo! Ayusin mo nga o di kaya i-delete mo na ng tuluyan!"

5. At sa lahat ng nag-aaksaya ng oras magbasa ng mumunting blog na ito. SALAMAT. Pinahirapan nyo ko. Wahaha!

In the meantime, baka may mai-susuggest naman kayo sa design. Wla na ko maisip eh.